Boek
Nederlands

Nog drie keer slapen en ik word wakker

Nog drie keer slapen en ik word wakker

In de reeks:
Genre:
Een boekhandelaar maakt door voortdurend te mopperen op het leven en het beledigen van zijn klanten geen succes van zijn nering. Vervolg op "De man die werk vond".
Titel
Nog drie keer slapen en ik word wakker
Auteur
Herman Brusselmans
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Prometheus, 1998
294 p.
ISBN
90-5333-685-0 90-5333-707-5

Besprekingen

Een pretentieuze fooraap

Het kon op den duur niet uitblijven, en nu is het dan zover: Herman Brusselmans heeft een vervolg gebreid aan De man die werk vond. Had hij dat maar niet gedaan. Dat wil zeggen, had hij dat maar niet op deze manier gedaan: zo lamlendig, ongeïnspireerd en gemakzuchtig dat je, net zoals bij de overgrote meerderheid van zijn andere boeken, al na tien pagina's zit te gapen van verveling. 't Is fraai, zei de kraai.

Dat is des te treuriger omdat De man die werk vond onbetwistbaar het hoogtepunt van Brusselmans' oeuvre is. Dat geestig somberende, licht getikte en, ondanks de wat primitieve opbouw en het zwakke slot, hier en daar bijna geniale boekje had beslist beter verdiend dan dertien jaar later zo'n geestloze voortzetting te krijgen. Het is alsof je na een weliswaar niet helemaal volgens de regels der kunst toebereide, maar toch verrassend smakelijke maaltijd een enorme kwak haastpudding uit de gaarkeukenketel op je bord krijgt. Natuurlijk zijn er ook nu weer mensen die deze doo…Lees verder

Die vervelende verveling

De jongste Brusselmans is een vervolg op een al wat oudere, De man die werk vond uit 1985. Die man, Louis Tinner, zit dertien jaar na datum nog altijd met een even grote existentiële verveling opgescheept.

Ver weg in 1985 schreef Herman Brusselmans een boek dat meer dan tien jaar later nog altijd een van zijn meest gerenommeerde romans is. Het heette De man die werk vond , handelde over een vuilbekkende bibliothecaris in een druilerig Brussels ministerie, eindigde met het ontslag van de protagonist, en is - weliswaar in pocketomnibusvorm - nog altijd bij de lokale boekenboer te vinden.

Nu schreef Brusselmans een roman die het vervolg op De man die werk vond heet te zijn. Nog drie keer slapen en ik word wakker is de behoorlijk messiaanse en ook lichtjes lang uitgevallen titel, naar een nieuw levensmotto dat het hoofdpersonage - zelf in zekere zin ook niet vies van een heilsboodschap hier en daar - zich aanmeet.

De idee van een vervolg op De man die werk vond klinkt een beetje vreemd, al was het maar omdat die roman, naar goede Brusselmans-gewoonte, weinig of geen spoor vertoonde van een plot. Die kon de schrijver dus alvast niet op de een of andere manier doortrekke…Lees verder

Ga weg of ik sla je de kop in

De zomer bracht ons alweer een nieuwe Brusselmans. In 'Nog drie keer slapen en ik word wakker' betreedt Louis Tinner opnieuw het toneel, de protagonist van 'De man die werk vond', Brusselmans' cultsucces uit 1985. Tinner, die in veel opzichten erg op Brusselmans lijkt, is ook veertig geworden. Een kleine driehonderd bladzijden volgen we de razende hersenkronkels en wapenfeiten van deze 'gekke boekenwurm die niet van boeken houdt', en zijn woede koelt op de achteloze bezoekers van zijn tweedehandsboekhandel.

'De man die werk vond' schetst de verveling in het leven van de late twintiger Tinner, de enige bibliothecaris in de 'recreatieve' bibliotheek van het ministerie van Arbeid. Hij voert de hele dag geen moer uit, geeft zich over aan existentialistische overpeinzingen en overmatige bierconsumptie, beschadigt boeken, snauwt de occasionele ontlener af of scheldt hem de huid vol. Cycloop Tinner voelt zich onaantastbaar voor zijn grot. Maar de klachten van gechoqueerde werknemers…Lees verder

Niet choquerend, wel vervelend - Herman Brusselmans doet ons geeuwen

GENT - Louis Tinner was vroeger al niet van de vriendelijkste en met het verglijden van de jaren is het er niet op verbeterd. In 1985 beschreef Herman Brusselmans in de cultroman 'De man die werk vond' hoe Tinner zijn dagen sleet als mensenhatende bibliothecaris in een ministerie. In zijn nieuwe roman 'Nog drie keer slapen en ik word wakker' heeft die ministeriebibliotheek plaats gemaakt voor een tweedehandsboekhandel. Verder is er weinig veranderd.

Nog steeds leeft Tinner op scheldproza in de letterlijke betekenis van het woord: wie de ongelukkige beslissing neemt zijn boekhandel te bezoeken, is een gelukkige uitzondering als hij niet met vuilbekkerij wordt overladen.

Tinner is wel niet gespeend van enige zelfkennis over zijn asociale karakter: «Mijn haat voor mensen en dingen is bijkans grenzeloos. Ik heb daar geen enkel schaamtegevoel over. Alles is slecht en lelijk. Wat dan nog? Wat als alles goed en mooi was geweest? Dan had iemand als ik het nog steeds slecht en lelijk gevonden.»

Hoe zou je zelf zijn, kun je nu denken, als je zoals Tinner 's nachts bijna altijd wakker ligt of geplaagd wordt door de ergste nachtmerries? Een mens zou inderdaad van minder humeurig worden. Maar lezen over iemand anders nukken is daarom nog niet automatisch interessant.

Want daarop draait dit nieuwe Brusselmansproduct uit: 'Nog drie keer slapen en ik word wakker' is een over 295 bladzijden uitgesmeerd rothumeur. Een langdra…Lees verder

Louis Tinner, de bibliothecaris uit 'De man die werk vond', is in dit boek eigenaar van een tweedehandsboekhandel die in een zijstraat ligt en maar sporadisch door een klant wordt bezocht. De boekhandelaar rookt, drinkt, snauwt zijn verdwaalde klanten af en houdt langdurige monologen over de zinloosheid van het bestaan. Er speelt zich van alles af in de buitenwereld, maar Tinner laat zich niet van zijn stuk brengen. Zijn morbide fantasie en verbale wreedheid kennen geen grenzen; hij beledigt, bedreigt en orakelt tot iedereen bij hem wegvlucht, op zijn vriendin na, die blijft geloven dat hij in wezen goed is, ondanks zijn grove taal en agressieve gedrag. Via wat aardig gevonden zijplotjes wordt er wat handeling in dit boek gebracht, dat in de verte wel eens iets heeft van Céline, of van John Kennedy Toole ('Een samenzwering van idioten'). De consequent volgehouden toon van iemand die in grote woede tegen zijn omgeving tekeer gaat, is soms nogal vermoeiend, soms vermakelijk, soms afstot…Lees verder

Over Herman Brusselmans

Herman Frans Martha Brusselmans (Hamme, 9 oktober 1957) is een Belgisch schrijver, dichter en columnist.

Biografie

Brusselmans werd geboren in Hamme, Oost-Vlaanderen. Eind jaren zeventig was hij een verdienstelijk voetballer. Hij speelde linksbuiten bij SK Berlare, Vigor Hamme en de UEFA-junioren (min 18-jarigen) van Sporting Lokeren. Bij deze laatste speelde hij onder trainer Leon Nollet samen met latere profvoetballers Raymond Mommens, Alex Querter en Marc Verbruggen. In 1976 ging Brusselmans Germanistiek studeren aan de Universiteit van Gent. In 1978 koos hij voluit voor literatuur maar is blijven voetballen bij o.m. De Woody's, een minivoetbalclub die hij noemde naar zijn overleden hond Woody. In 1980 studeerde hij af en ging aan de slag in een Brusselse bibliotheek van de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening.

Schrijverschap

In 1982 debuteerde Brusselmans met de verhale…Lees verder op Wikipedia